h

Postbodemonument

29 december 2012

Postbodemonument

Vandaag onthulde ons Tweede Kamerlid Sharon Gesthuizen het symbolisch monument voor het verdwijnende beroep van postbode.
20121229_sharon_in_gesprek
Voor filmpjes van de onthulling klik je hier
Ook RTV OOST heeft bericht over deze onthulling (je ziet het via Youtube) evenals De Stentor

De feestelijke onthulling begon met de voordracht van een speciaal voor deze gelegenheid geschreven "Ballade van de postbode"

Ballade van de postbode

Peter van Lint

Werumeus Buning schreef ooit de “ballade van de boer”, waarin hij laat zien dat een boer altijd dóórwerkt, wat er ook gebeurt. De steeds terugkerende regel is: “ en de boer hij ploegde voort”. Daarop is deze ballade geïnspireerd.

De koning leeft, de koning gaat weer dood,
de fiets wordt uitgevonden, en de trein,
een Zeppelin vliegt over naar Berlijn,
we krijgen stadsgas, oproer over brood,
algemeen kiesrecht, vrouwen voeren strijd,
de Veluwe wordt grotendeels bebost:
de postbode bezorgt gewoon de post
vandaag als alle dagen, als altijd....
daarom deze ballade, de postbode gewijd.

In Rusland roeren zich de bolsjewieken,
in Nederland grijpt Troelstra naar de macht,
Colijn wordt ooit vervangen door Van Agt,
economie kent dalen en ook pieken,
en Nederland wordt links of rechts geleid,
ministers worden zeker afgelost:
de postbode brengt onverstoord de post,
vandaag en morgen, eigenlijk altijd,
daarom deze ballade, de postbode gewijd.

Geen hitte kon hem deren, ijs noch regen,
en elke dag nam hij zijn zware last,
eerst op zijn rug, of op de fiets getast,
toen met een karretje, hij kon er tegen.
Hij werd door menigeen daarom benijd!
in uniform en keurig uitgedost,
bezorgde hij zo dagelijks de post,
behalve zondag, andere dagen wel, altijd
daarom deze ballade, de postbode gewijd.

Het was een mooie baan, een voor het leven,
en met vooruitzicht op een goed pensioen,
zo’n baan waarvoor j’een moord zou willen doen,
je kon er echt wel garantie op geven....
Maar toen kwam e-mail, en een nieuw beleid;
onoplosbaar probleem; te zware kost....:
Toch bracht de postbode nog wel de post,
haast alle dagen nog, bijna altijd...
daarom deze ballade, de postbode gewijd.

Toen liep het grondig mis, je kon het wachten,
privatisering besmette het land,
ook energie en zorg gingen van de hand,
en postbode werd een der oude ambachten,
naast schillenboer, vlasspinster, keukenmeid,
obscuur als kwakzalver of paragnost:
Nu brengt de postbode nooit meer de post,
misschien in het hiernamaals, in de eeuwigheid.....
daarom deze ballade, de postbode gewijd.

En nog enkele foto's

20121229_postbode_jos_met_fiets_en_brievenbus
postbode Jos met fiets en brievenbus
20121229_postbode_jos_met_fiets_en_brievenbus_2

En postbode Jos wilde graag het volgende aan u kwijt:

Beste mensen,

Hier had voor u moeten staan Henk Rientjes, postbode in Dalfsen en omgeving. Hij is de laatste echte fulltime postbode met contract voor onbepaalde tijd die binnenkort zijn werkzaamheden gaat beëindigen. Graag had hij deelgenomen aan deze manifestatie. Dit werd hem echter niet toegestaan door de directie van PostNL. Als bij de top van deze organisatie al sprake is van cultuur dan is het die van angsthazen.

Uw gemeentebestuur kreeg het verzoek van de SP afdeling Raalte een monument op te richten als eerbetoon aan deze beroepsgroep die ruim 200 jaar op vakkundige wijze de post heeft bezorgd. Het gemeentebestuur, zelf niet deskundig op dit gebied, liet zich adviseren door de “kunstcommissie”. Als argument om géén monument te realiseren zei de commissie het volgende: “Als we voor de verdwijnende postbode een monument moeten plaatsen dan kunnen we dat wel voor alle verdwijnende beroepen doen.” Echter, de postbode vertegenwoordigt alle beroepsgroepen als bezorger van geboortekaart tot rouwkaart en alles wat daar tussen zit. Hij doet dat als goed getrainde professional met een opleiding van 2 jaar.

Ook in Raalte heeft de postbode zijn sporen verdiend en nagelaten. Samen met het hier onthulde monument zorgt dat voor een onuitwisbare herinnering aan deze nu voorgoed verdwenen vakman. Nu duidelijk is dat Raalte geen ruimte geeft voor de blijvende herinnering aan deze door ons allen zeer gewaardeerde communicatiemedewerker ga ik mijn heil zoeken in het daarvoor bedoelde communicatiemuseum, voormalig postmuseum.

Vaarwel Raaltenaren. Het ga u goed!

U bent hier